posted on 12 Jun 2008 22:26 by kemkem in LIFE
หาดเฉวง
00: 00 ศุกร์ ที่ 13 มิถุนายน 2551, บ้านพัก เฉวงน้อย
ถึง สมุย ที่รัก
ที่รักครับ....
ขอบคุณนะครับ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง
สำหรับ ความรักที่มอบมาให้
....ผมรักคุณนะครับ
รักตั้งแต่วันที่ก้าวเท้าลงสัมผัสพื้น
ความรู้สึกที่เหมือนได้เจอใครสักคน
คนแปลกหน้าที่คุ้นเคย
ที่รอคอยการพบกันมานานแสนนาน
ตั้งแต่วันแรกที่เจอคุณ
ผมยังจำได้ครับ
คุณยืนมองผมอยู่ตรงนั้นเป็นวันที่อากาศดี
ท้องฟ้าสีฟ้าไม่มีเมฆ แสงแดดแรง
แต่กลับรู้สึกสบาย มองเห็นน้ำทะเลใส
ตลอดสองข้างทาง กับภาพต้นมะพร้าว เป็นทิวแถว
กับลมเย็นเบาๆริมหาด
ทุกเสียงหัวเราะ ทุกเสียงเพลง
ทุกจังหวะก้าว
ผมจะจำมันเอาไว้นะครับ
คุณไม่ได้ดูดีอย่างในความคิดแรกหรอก
แต่ความอ่อนโยนและความเป็นตัวคุณ
มันทำให้ผมกล้าหลงรักคุณ
กล้าทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อมาเริ่มต้นกับคุณ
ถึงวันนี้ ความเป็นจริงอาจทำให้ความรักต้องหยุดไว้
แต่ทว่า ผมก็ไม่ได้รักคุณน้อยลงกว่าเดิมเลย
แต่กลับรู้สึกว่า ผมรักคุณมากกว่าเดิม
ขอบคุณนะครับ
ที่ยินดีให้ผมหยิบยืมคุณมาไว้ในใจ
วันนี้คุณก็จะอยู่ที่เดิมครับ
ในแบบนี้...และจากนี้ต่อไป
“นับเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุด
แม้เป็นแค่เพียงเวลาสั้นๆ
ที่เคยเกิดขึ้นกับฉัน เพราะเธอ”
ผมรักคุณนะครับ......ที่รัก
จนถึงวันนี้ผมก็ยังรักคุณ
ในแบบเดิม และเหมือนเดิม
รักเสมอ
วรธน
posted on 11 May 2008 22:27 by kemkem in LIFE
หมดเวลาแล้วสิครับ...
จัดการกับการงานได้เรียบร้อย แต่ถึงจะไม่เรียบร้อยมากนัก
แต่ก็ดีใจครับ....
ไม่นึกว่าคนตัวเล็กๆอย่างเรา จะทำงานใหญ่ๆแบบนี้ได้
ถึงแม้ว่ากับลูกค้า เราจะทำให้เค้าพอใจได้ไม่เท่าที่ควร
แต่ก็อยากบอกเค้าว่า...
ผมทุ่มทุกหยาดเหงื่อการทำงานเพื่อให้งานสำเร็จ
ถึงแม้ว่ามันอาจไม่ สมบูรณ์แบบไปทั้งหมด
อาจมีข้อผิดพลาดบ้าง
แต่ในสถานการณ์ตอนนี้ ที่มองหาไม่เห็นใครมาดูแล
ผมว่าผมก็ทำดีที่สุดแล้ว สำหรับงานครั้งแรก
ขอบคุณเพื่อนร่วมงานทุกคนครับ
ที่ไว้วางใจ และให้ใจกับผมมา
(ปล.กว่าจะซื้อใจกันได้มันยากนะ)
ตอนนี้ลาออกแล้วครับ....
มีหลายคนบอกว่าเก่งแล้ว ทำได้แล้ว ทำไมไม่ทำต่อ
แต่สำหรับผม...
ผมมาไกลเกินไปแล้วครับ
กรูจบมนุษสาดดดดด นะ เว่ยย ไม่ใช่วิดวะกรรมสาดดดด ไอ้สาดดด
ผมเดินทางมาจนถึงทางแยกแล้วสิ
ผมคงต้องเลือกว่าผมจะเดินไปทางไหน
ตอนนี้มีเวลาอีกแค่ 3-4 เดือน ก่อนจะไปจากที่นี่
ขอบคุณทุกคนมากครับ
ที่อยู่เป็นเพื่อนกัน ในวันที่ผมต้องการกำลังใจ
ความสำเร็จของผมมาจากพวกคุณครับ.....
ขอบคุณนะครับ....
ปล. วันที่ก่อนเห็น นิตยสาร ลงปกภาพโรงแรมลูกค้า
มันหวิวๆว่ะ ไม่รู้ดีใจ หรือกลัว...
posted on 23 Mar 2008 23:14 by kemkem in NewJourney
สู้โว้ยยยย.....
จะเคลียงานให้เสร็จภายในสิ้นเดือนนี้
สู้ตายยยยย......
อีลูกค้าบ้าาาาา....กรูเกลียดเมิงงงง
สาดดดดดดดดดดด.....
posted on 19 Mar 2008 21:48 by kemkem in NewJourney
เหมือน ฟ้ามืดมีแสง
เหมือน ฝนตกหนัก แล้วมีแสงแดด ........ ในที่สุดก็ใกล้จะจบสิ้นเสียที
เหมือนโชคช่วย ตอนแรกเหมือนว่าทีท่าของการทำงานจะไม่จบสิ้นสักที
แต่ตอนนี้เพราะลูกค้าเร่งงาน งานเลยไกล้จบแล้ว
ต้นเดือนหน้านี้ก็คงเป็นงาน จุกๆจิกๆ
จะได้เลิกฟังคำบ่น จะได้เลิกกลัวเสียงด่า
เลิกตกใจเสียง โทรศัพท์เสียที สุขภาพจิต...จะได้ดีขึ้น ซักที....
ตอนนี้ 4 ทุ่มครึ่งแล้ว
ยังต้องนั่งรอแบบ แล้วยังต้องรีบเคลียงานอีกให้เสร็จ
แต่ว่าวันนี้ไม่เหมือนวันอื่น ที่รู้สึกว่ายังมีความหวังอยู่ข้างหน้า
****
ตอนแรก ถอดใจไปแล้ว ว่าพอดีกว่า...ไม่ไหวแล้ว
แต่พอได้คุยกับ ครอบครัว กับกำลังใจของเพื่อนๆทุกคน
ทำให้มานั่งคิดว่า....
ถ้าเราทิ้งมันไป สิ่งนี้มันคงติดตัวเราไปจนตาย
ความคิดที่ว่าเราทำไม่ได้ และคิดว่ามันไม่จบง่ายๆ
ถึงมันจะยากแค่ไหน เราก็ต้องจบมันด้วยตัวเอง
ไม่อย่างนั้นมันจะติดตัวเราไปตลอด....
ถ้าตอนนี้เราผ่านมันไปได้...มันก็จะกลายเป็นสิ่งที่ภูมิใจได้...
แค่นั้นเอง....
***
แต่ดันแอบน้อยใจว่า เวลาที่เราเหนื่อยล้า
ทำไมคนที่เราอยากให้เค้าเป็นกำลังใจ ไม่อยู่ข้างๆเรา..เท่านั้นเอง...
posted on 14 Mar 2008 22:22 by kemkem in NewJourney
เหนื่อยล้ากับการทำงานเหมือนเดิม.....
อยากให้มันจบสิ้นสักที
เหนื่อย...ล้า...อ่อนแรง...แทบขาดใจ..และกำลัง(ใจ)...
วันนี้ มีคนชวนไปทำงาน เค้าอยากให้ไปร่วมงานด้วย
พรุ่งนี้เค้านัดเจ้านาย ให้สัมภาษณ์งาน ตอน 10 โมง
อย่างน้อยเราก็ยังรู้สึกดี ว่าที่ทำไปยังมีคนมองเห็นบ้าง
แต่ว่าก็ยังลังเลใจ....
ว่าเราอยากไปจากที่นี่รึเปล่า.....
หรือว่าเรายังอยากอยู่ต่อ......
ถ้าเกิดหางานที่ใหม่ก็ต้องอยู่ต่อ.....
เอาไงดีวะ.......
ปวดหัว....สับสน....นอนไม่หลับ....
***
ขอบคุณเพื่อนๆนะ ที่ยังทนคนน่าเบื่ออย่างผมได้
เพราะไม่รู้จะคุยกับใครครับ.....
ขอบคุณนะ....
posted on 14 Mar 2008 01:37 by kemkem in NewJourney
อาการหนักครับ
พยายามนอน ก็นอนไม่หลับ...
เลยลุกขึ้นมาเปิดคอมดู เครียดจังครับ
หลับตาก็คิดเรื่องนู้นเรื่องนี้...
แล้วก็ไม่พ้นน้ำตาไหล
แต่ว่าทุกครั้งที่เสียน้ำตา มันสบายใจขึ้นนะครับ...
***
เปิดดูข้อความเก่าๆ...
เปิดปิดเครื่องไม่รู้กี่ที กลัวว่าเค้าจะโทรมาไม่ได้
แต่เค้าก็ไม่โทรมาจริงๆ
คงลืมกันไปแล้ว แหละ
บอกตัวเอง สู้ๆนะ ต้องทำได้สิ
