ภูกระดึง...1

posted on 06 Feb 2006 09:47 by kemkem in Phukadung

วันศุกร์ที่ 27 มกราคม 4 ทุ่ม 25 ตามเวลาที่นัดหมายที่ สถานีขนส่ง หมอชิต

ตรุจีนนี้ ผมและพลพรรค โดยมี พี่นุ้ย สาวเคี่ยว(เคี่ยวครับ ไม่ได้พิมพ์ผิด)ขาประจำ เป็นตัวตั้งตัวตี คราวแรกการเดินทางครั้งนี้อาจมีแค่ ผม กับพี่นุ้ย 2 คนด้วยซ้ำ แต่ยังดีที่มีเพื่อนของพี่นุ้ยพากันมาสมทบอีก (บางคนมีเวลาคิดแค่ 2 ทุ่มก็ยังมาอีก..55) นับไปนับมาได้ 4 สาวกับ 2 หนุ่ม

การเดินทางครั้งนี้คงเริ่มจากความเหน็ดเหนื่อย กว่ารถจะมาก็เสียเวลาไปนานมาก ความเหนื่อยล้าจากการทำงานและขนมที่กินรองท้องจนอิ่ม คงทำให้ไม่มีใครสังเกตว่ารถเราไม่จอด กินข้าวตอนกลางคืน แต่พี่นุ้ยของเราก็รายงานว่าเค้าซ่อมรถทั้งคืนแทน..55(กรุณาหัวเราะตามเวลามี..55 นะ)

******

และแล้วในตอนเช้าตามเวลา เราก็มาถึงรานเจ๊กิม ร้านที่รถแทบทุกคันจะมาแวะจอดก่อนเดินทางไปภูกระดึงกัน อากาศค่อนข้างหนาวใช้ได้เลยทีเดียว เช้าวันนี้พวกเราไม่รอช้ารีบไปอาบน้ำ (อ๊ะๆๆ..ไม่มีทาง) ล้างหน้าแปรงฟันกันก่อน พร้อมซื้อเสบียงเตรียมกันไว้แต่เนิ่นๆ(สายสืบรายงานว่าที่นี่ของราคาถูกที่สุดท้ายแล้ว) ก่อนที่จะต่อรถสองแถวไปที่อุทยานแห่งชาติ อีกประมาณ 20 นาที อารมณ์นี้ความหนาวคงไม่สามารถต้านทานความระริกระรี้ของผมได้55

แปดโมงตรงเวลาเคารพธงชาติ กางเกงทันสมัยเปลี่ยนเป็นขาสั้น เสื้อกันหนาวก็ฝากไปกับของที่พี่ลูกหาบแบกอยู่ ทนหนาวนิดแต่อีกสักพักก็คงจะดีขึ้น เราเริ่มเดินทางกันหลังจากนั้นไม่นานนัก..ผ่านไป 5 นาทียังไม่ถึง 1 ส่วน 8 ของทางไปซำแฮกเสียงพี่นุ้ย สาวสุดห้าวของเราก็..ดังออกมานี่ถ้าก้าวไปอีกก้าวเดียว ชั้นจะเป็นลมตรงนี้แหละ..ทำให้พวกเราต้องหยุดพักทั้ง ที่ผมเครื่องยังไม่ร้อนเลย แล้วมันจะเป็นไงต่อละนี่..55

แล้วเวลาก็ผ่านไปเราใช้เวลาเกือบชั่วโมงกว่าจะไปถึงซำแฮก..การถ่ายรูปดูจะเป็นเรื่องสุดท้ายที่เราจะคิดในตอนนี้ ทุกคนตรงดิ่งไปร้านขายของ สั่งน้ำแข็งใส เติมพลังมันช่างเป็นสวรรค์จริงๆของใช้ส่วนตัว ดูจะกลายเป็นภาระไปแล้ว..55 ส่วนตัวผมพอดีผมเอาใส่กระเป๋าไปแล้วน่ะ เลยไม่ต้องลำบากเหมือนเจ๊ๆเค้า

สำหรับคำแนะนำในช่วงนี้การเดินทางให้เอาสำภาระมาน้อยที่สุดถ้าไม่อยากถือ ให้จำเอาไว้ว่าของที่เตรียมมา ให้เอาออกเพิ่มไปอีกครึ่งหนึ่ง..รองเท้าที่ใช้ก็ควรเป็นคู่ที่ใส่สบายที่สุด

ซำบายดีบ่อ(อันนี้ไม่มี)ซำบอน ซำกกกอ ซำกอซาง พร่านพรานแป ซำกกหว้า ซำกกไผ่ ซำกกโดน ซำแคร่และอีกเล็กๆๆอีหลายซำที่ไม่ได้เอ่ยถึงระยะทาง ประมาณ 5.5 กม..ในแนว เกือบ 45 องศา สู่ความสูง ประมาณ 1200 เมตร คงจะเพิ่มความมันส์ในสายเลือดนักเดินป่าได้ดี เมื่อความร้อนในตัวสูงขึ้น ร้านขายของที่อยู่ตามซำต่างๆ ก็คงไม่ต่างจาก โอเอซิส ในทะเลทราย น้ำแข็งใสและน้ำหวานต่างๆดูจะเป็นของที่ช่วยลดความเหนื่อยล้าได้ดี แล้วข้อดีอีกอย่างก็คือ คนที่เดินทางขึ้นมาไม่มากเหมือนช่วงเทศกาล เลยไม่ต้องลำบากกันเพิ่มไปอีก