หายไปนานมาก ไม่ค่อยมีกะใจจะทำอะไร วันๆก็ทำแต่งานแทบไม่ได้หยุด
สังคมก็แทบไม่มีครับ กินข้าวเย็นคนเดียว เดินเล่นคนเดียว ออกกำลังคนเดียว
เพื่อนๆก็มีครอบครัวกันหมดแล้ว เหมือนไม่มีใครคบจริงๆ

แต่ไอ้เราก็ไม่อยากคุยกะใครจริงๆ
ไปบอกใครเค้าจะเชื่อนี่
ในแผนกมีแต่คนบอกว่าผม เฮฮาที่สุด
ลูกน้องก็บอกทำงานด้วยแล้วสนุก

แต่ว่าชีวิตจริงนี่สิ ต่างกันจังเนอะ…..

เฮ้อออ……
……………………………………………..
ช่วงนี้เหนื่อยมาเลยครับ
แต่ไม่ได้เหนื่อยจากงานแล้วสิ เหนื่อยใจต่างหาก
อาการเดิมมันกำเริบครับ เหงาสุดๆ……

ผมเครียดจนอาการป่วยที่หายไปกลับมาอีก ทรมานจัง…จะบอกใครก็ไม่ได้
นอนก็ไม่หลับ กลางดึกก็ลุกมาโดยไม่มีสาเหตุ ตื่นไปทำงานแต่เช้าทุกวันจนคนสงสัย

คือ……. ผมพึ่งบอกเลิกคนที่ผมรักที่สุดไปน่ะ…….

อยากให้เค้าไปมีอะไรที่มันดีกว่า ที่เค้าชอบมากว่า
ไม่ต้องมาทนกับผมเพราะแค่แคร์สายตาคนอื่น
ผมเลยเป็นคนจบเอง เพราะยังไงผมก็มาทีหลังอยู่แล้ว
เครียดมากครับ แต่ผมก็ตัดสินใจไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงต่อไป….

รู้ว่ามันจะให้ตัดใจคงไม่ได้หรอก แต่ว่ามันก็ต้องค่อยๆทำใจนะครับ
เมื่อก่อนก็อยู่คนเดียวได้นี่.................................................................

Comment

Comment:

Tweet

ถ้าเรารักเค้ามาก ก็ไม่ต้องบอกเลิกนะ คนที่ทรมานมากกว่าอาจจะเป็นคนคนนั้น ที่เค้าก็รักคุณมากเหมือนกัน...คุยกับเค้าซักคำนะ

#6 By Bad Day (58.147.65.33) on 2009-08-01 22:08

ให้ฉันไปอยู่เป็นเพื่อนไหม
กำลังเบื่อกรุงเทพเลย
เอาปะ...
ดูแลตัวเองนะแก

#5 By sofa on 2009-07-27 20:08

sad smile เครียดๆ เบื่อๆ
หาเวลาพักร้อนมาเจอเพื่อนหน่อยไหม?
ไม่ได้เจอกันนาน คิดถึงนะ เป็นห่วงอยู่เสมอ

#4 By bakabo ลั๊ลล๊า~ on 2009-07-25 11:57

ถูกครับ ผมก็เพิ่งค้นพบว่าอยู่คนเดียวก็ได้

#3 By E.T.*** on 2009-07-24 23:30

ใช่....
big smile
มันยากจริง ๆ นะ
การตัดใจ

แต่ทำยังไงได้ล่ะ
จริงไหม

คิดว่าอย่างน้อยก็ได้มีช่วงเวลาดี ๆ
มีช่วงที่ได้ใกล้ชิดคนที่เรารัก

ขอให้ผ่านไปได้นะคะ



#1 By ระหว่างทาง on 2009-07-24 22:32