NewJourney

เหงาจนน่ากลัว...

posted on 10 Mar 2008 00:31 by kemkem in NewJourney

วันนี้ร้องให้ไม่รู้สาเหตุ เป็นวันที่ 3 แล้ว
อยู่ๆก็รู้สึกหดหู่ขึ้นมาอีก....
เมื่อคืนก็นอนไม่หลับ แถมตอนนี้ก็นอนไม่หลับอีก
หลายวันมานี้ สุขภาพจิต ย่ำแย่มาก…..

 ********
แล้วอยู่คนเดียวไม่เหงาบ้างเหรอ 

เหงาจนน่ากลัว….."

"แล้วมันเป็นยังไง เหงาจนน่ากลัว
ก็อย่างตอนเราเด็กๆ ความเหงา คือการไม่มีเพื่อนใช่ป่ะ
แต่พอโตขึ้นน่ะ....... ความเหงา...มัน...... เหี้ย.. กว่านั้นมาก
แล้วมันเหี้ย....ยังไงอ่ะ.... 

"ไม่รู้จะบอกยังไงดี
……”
 

.....เราก็เลยตั้งคำถามไว้ว่า
ถ้าเรารักใครมากๆ
เราจะทนได้เหรอ
ถ้าวันนึงเราต้องเสียเค้าไป

แล้วไอ้การจากลาน่ะ...ก็รู้ดี
....
มันจะเป็นไปได้เหรอที่เราจะรักใครโดยไม่กลัวการสูญเสีย


แต่อีกใจนึง เราก็คิดว่า แล้วมันจะเป็นไปได้เหรอ
ที่เราจะอยู่ได้โดยไม่รักใครเลย

นี่แหละความเหงา....
เราอยู่กับมันมา 5 ปี ทำไมเราจะไม่รู้ล่ะว่ามันทำร้ายเรายังไง
แล้วชีวิตที่เหลือของเราล่ะ.................................. 

**********

เมื่อตอนเย็น มีโทรศัพท์มา 2 สาย

สายแรกเป็นเพื่อนพี่ชาย ถามเรื่องจะมาเที่ยว

สายที่สองเป็น เพื่อนเซล ที่สาขากรุงเทพที่สนิทกัน
โทรมาบ่นเครียดเรื่องงาน ไม่ไหว จะลาออก แต่ยังติดเรื่องขอสินเชื่อธนาคารอยู่
ยังพอเข้าใจว่า มันไม่ใช่ว่างานมันมีปัญหา แค่เราคนเดียว...
ด้วยหัวอกเดียวกัน เลยพอบรรเทา ความทุกข์ของกันได้บ้าง... นิดนึง

แต่ไม่เห็นมีโทรศัพท์ ของคนที่รอเลย....
คงลืมไปแล้วจริงๆ......ทำใจซะเถอะนะ...เมื่อก่อนก็อยู่ได้นี่...

 

ตัดสินใจ

posted on 09 Mar 2008 01:01 by kemkem in NewJourney

เหนื่อยมากครับ
ตอนนี้ท้อแท้จนแทบทนไม่ไหวแล้ว ทั้งเครียดทั้งเหนื่อย ทั้งเหงา
ไม่เคยรู้สึกได้ขนาดนี้มาก่อน
 
เมื่อคืนนี้เครียดมาก จนทนไม่ไหวนั่งน้ำตาไหลอยู่คนเดียวจนถึงเช้า
ไม่เคยรู้สึกแย่อย่างนี้มาก่อน กว่าจะรู้สึกง่วงก็เช้าแล้ว
 
เครียดมาก เหงามากครับ

ในเมืองนี้ที่จริงแล้วก็ไม่ได้สนิทกับใครเลย
ถ้าจะมีก็แต่ที่ทำงาน แต่พอเลิกงาน ต่างคนต่างก็แยกย้ายกันไป
อยากมีคนที่คอยรับฟังเรื่องราวของเราได้บ้าง คอยปลอบใจ คอยปรึกษา
หรือขอแค่นั่งนิ่งๆอยู่ข้างๆก็พอ
เพราะบางทีเราพูดไปคนที่ไม่รู้เค้าก็ไม่อยากฟังนักหรอก
เพราะว่างานการแต่ละคนก็หนักพออยู่แล้ว
 

วันนี้ เหมือนอยู่คนเดียวในเมืองที่ไม่มีใครรู้จัก ไม่มีเพื่อน ไม่มีญาติ
มันเหงามากครับ
ในเมืองที่บรรยากาศแบบนี้ คงต้อนรับแต่คนที่มีชีวิตชีวาเท่านั้น
คนน่าเบื่อๆอย่างผมคงไม่เหมาะซะแล้วสิ
ทุกวันหลังเลิกงานก็ไปซื้อกับข้าว ที่เดิมๆ
ไม่อร่อยเหมือนเดิม ไม่ก็ไปหาร้านกิน บนถนนเดิมๆที่เดิม
ถ้าคุณมาอยู่กับคนหน้าเบื่อเดิมๆ แบบผมคุณว่าคุณจะเบื่อไหม 

เหงามากครับ ไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว
นั่งรอแต่เสียงโทรศัพท์คนที่อยากให้โทรมา
พอเห็น
missed call จากโทรศัพท์ หวังให้เป็นคนที่เราอยากให้เค้าโทรมาก็ไม่มี
บางทีมีข้อความก็รีบเปิดอ่าน แต่ก็ไม่ใช่จากคนที่เรารอ
ใครมันจะมาสนใจคนน่าเบื่ออย่างผม คนอะไรไม่มีชีวิตชีวา ราบเรียบไม่แตกต่าง จากวันเดิมๆ ....
เคยมีคนบอกผมว่า ผมเป็นคนเสมอต้นเสมอปลาย มันคงแปลว่า น่าเบื่อมากกว่า....
หน้าตาก็ใช่ว่าจะดี แถมตอนนี้ทำงานจนผอม ไม่ได้ดูแลตัวเองหนักเข้าไปอีก
ยังไม่พอ มาอยู่ที่นี่ป่วยมันได้ทุกวี่วัน
เข้าโรงพยาบาลทุกเดือน แถมยังมองโลกแง่ร้ายเข้าทุกวัน
ผมลืมไปแล้วล่ะว่าผมหัวเราะอย่างมีความสุขครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่...
(เป็นไง...เชื่อยังว่าผมน่าเบื่อ)
 

ตัดสินใจแล้วครับ อยู่ที่นี่ไปก็ไม่ได้มีค่าอะไรอยู่แล้ว
แต่ยังอยากรับผิดชอบงานของเราให้เสร็จก่อน
อีกไม่กี่เดือนหวังว่าอย่างนั้นนะ แล้วก็คงลาแล้วครับเกาะแห่งนี้
ดินแดนแสนสุข ดินแดนแห่งความรักของใครหลายๆคน แต่คงไม่ใช่สำหรับผม
ที่นี่คงไม่ใช่ที่ของผม ไม่มีคนของผม และผมคงไม่ใช่คนของใคร
คนเก่าไปคนใหม่ก็มา ชีวิตก็ยังดำเนินต่อไป
จบงานแล้วคงขอพักสักนิด ก่อนเดินทางต่อไป   

แต่เหนือสิ่งเลวร้ายต่างๆที่เข้ามา
อย่างน้อยผมก็ยังโชคดี ที่ได้เจอคนดีๆ เพื่อนดีๆ
ถึงแม้ผมจะเคยทำร้ายจิตใจพวกเค้าด้วยความโง่เขลา และไร้ปัญญา มาก่อน
แต่เค้าก็ยังให้อภัยในความโง่ของผม
และเป็นเพื่อนและพี่ที่ดีเสมอมา ชาตินี้ได้แค่นี้ก็พอใจแล้วครับ..

พอผมไปแล้ว พวกพี่คงมีความสุขกันขึ้นเยอะเลย
ผมขอบคุณมากนะครับ สำหรับทุกอย่าง
 เพื่อเพื่อน เพื่อคนที่รักครับ.... 

*******
ได้งีบนิดนึงตอนช่วงไกล้เช้า ตอนสายๆลูกค้าก็โทรมาอีกแล้ว
ให้จัดการเรื่องช่าง เรื่องงาน ทำไมมันแย่ได้ขนาดนี้วะ
ยังไม่พอวันนี้ทะเลาะกับเจ้าของโรงแรม เราก็เถียงเค้าคอเป็นเอ็น
ก็มาหาว่าเราไม่ดูแลงาน ไม่ทำงาน
อย่างนี้มันน่ามั้ยล่ะ ตอนแรกผมถอดใจแล้วเรียบร้อย ไม่เอาแล้วพอกันที
แต่ว่าพอไปเจอหน้าเค้าก็คุยดี....ไวฟระ..กรูกะจะมาฉะต่ออีกซักรอบ.....
 

วันนี้ฝนก็ตก ต้องลงของเข้าหน้าไซท์งานอีก 1 คันรถ หาคนยกของยังไม่ได้เลยฝนก็ตก
ทำไมฟ้าต้องแกล้งกันขนาดนี้วะ แต่ว่าสุดท้ายแล้วก็เก็บงานได้เรียบร้อยไปอีกวัน
วันนี้กว่าจะกลับมาอัพบล็อกได้ตอนนี้ก็ ตี 1 พอดี
นอนไม่หลับเหมือนเมื่อคืนอีกแล้วครับ....ผมเบื่อตัวเองจังครับ
 

ตอนนี้ก็เฝ้านับวันให้งานเสร็จสิ้นเสียที ถ้าผมไปแล้วแผ่นดินที่นี่คงสูงขึ้นน่ะ...55+

 

ปล..รูปเมื่อเอ็นทรีที่แล้ว ไม่ใช่ไซท์งานที่ผมบ่นถึงนะ เพราะไซท์นั้นเจ้าของใจดีครับ เพื่อนร่วมงานก็น่ารัก

แต่เอารูปมาให้ดูเฉยๆว่าเป็นหนึ่งในที่ทำงานผมครับ

 

*****************

ถ่ายตอนนั่งเรือ Ferry บังเอิญจังหวะดี มีเรืออีกลำสวนมาพอดี...

 

 

 

เหนื่อยจริง.....

posted on 05 Mar 2008 20:43 by kemkem in NewJourney

เรื่องมีอยู่ว่า หนีมาทำงานติดเกาะ เพราะว่าเบื่อแสงสีในเมืองกรุงมาทำงานหาเงินในเมือง แผ่นดินไทย แต่ว่ามีแต่ฝรั่งเดินไปเดินมา กับคนไทยที่.....

ผ่านมาแล้ว 1 ปี เหนื่อยมากครับ เบื่อมากครับ เริ่มเกลียดมันแล้วครับ ทำไงดีครับ

 

หนีมาทำงาน กับเงินตอบแทนหรูหรา แต่ว่ามันคุ้มกับค่าเหนื่อยจริงๆ อยากบอกพวกมันๆ ทั้งหลายว่า กรูจบ มนุดสาดดดดด เว่ยยย....ไม่ใช่..วิดวะกรรมสาดดดดดด.....ไอ้สาดดดดดดดด....

 

เมื่อวันก่อนเจอรุ่นพี่ที่มหาลัย ที่มาทำงานที่นี่เหมือนกันเดินมาทัก

เฮ่ยย ไอ้เค็ม ไปทำงานก่อสร้างรึไงวะ ไมโทรมอย่างงี้

ทำไมผอมชิบหายวะ แม่งโคตรโทรมมมม...งานมึงหนักรึไง...ดูแลตัวเองบ้างนะมึง

งึมมๆๆๆๆ.....เออว่ะ จำได้เมื่อครั้งก่อน เจอไอ้ ฟา มันทักว่าผอมมาก...... เลยรีบมามองดูตัวเองในกระจก เอออ....นี่น้ำหนักมันหายไป 10 กิโล เลยนี่หว่า .....หน้าตากูก็ไม่สดใส..... ไอ้เค็มคนเดิมมันหายไปไหนวะ

 

กริ้งงง....เสียงลูกค้าโทรมาตามงานอีกละ....นี่กรูทำงานไม่ได้หยุดมาเป็นเดือนแล้วนี่หว่า...

 เซ็งโว้ยยยยยยย................... 

ที่ทำงานผมครับ

 

 

 

 

339 วัน...ที่หายไป

posted on 05 Dec 2007 18:43 by kemkem in NewJourney

สวัสดีครับ พ่อแม่พี่น้องและมิตรรักแฟนเพลงทั้งหลาย
ไม่รู้ว่าจะยังจำนักเดินทางบ๊องๆ คนนี้กันได้อยู่รึเปล่า
ถ้ายังคิดถึงกันอยู่ก็ขอเสียงหน่อยเร็ววว

โห่..หวววว 

สงสัยจะหายไปนานน่ะเนี่ยเรา นับรวมแล้วนี่ก็ผ่านไป 339 วันนับตั้งแต่วันที่ผมปิดบล็อกไป
อันที่จริงแล้วผมก็ยังแวะเวียนเข้ามาอ่านเรื่องราวของเพื่อนๆกันอยู่เสมอๆ
แต่ออกจะมาแนว บุรุษผุ้ไม่ประสงค์จะออกนาม อ่านอย่างเดียวต่างหาก
วันนี้ผมกลับมาเยี่ยมเยียนครับ อยากจะรู้ว่าเพื่อนเก่าๆเป็นยังไงกันบ้าง ยังสบายดีมีสุขกันบ้างรึเปล่า
บ้างอาจแต่งงาน มีลูกไปแล้ว
หรือบ้างก็อาจเปลี่ยนจากคบหาดูใจ มาเป็น ไม่มองหน้ากัน... - - 

อันที่จริงผมก็อยากจะกลับมาเขียนเรื่องราวให้เพื่อนๆได้อ่านกัน แก้เซ็ง
แต่ว่าตอนนี้ผมไม่ได้ไปไหนเลยครับ
ตั้งหน้าตั้งตาทำงานตัวเป็นเกลียวหัวเป็นควายไปแล้ว
เลยไม่ค่อยได้ใช้ชีวิตโลดโผนซักเท่าไหร่
เลยไม่มีเรื่องมาเล่าให้อ่านกัน
ตอนนี้ผมติดเกาะอยู่นะ
กลายเป็นมนุษย์เงินเดือน + คอมมิสชั่น
กำลังเก็บเงินจากกองเงินของชาวบ้านเค้าอยู่
ในดินแดนเมืองที่ใครว่าน่าอยู่แต่ผมว่ามันกำลังจะแย่
ไว้คราวหน้าและคราวต่อๆไปผมจะมาเล่าเรื่องราว ของผมให้รู้กันดีกว่า

ใครไม่อยากรู้ก็อ่านไปเหอะ จะพยายามหาเรื่องมาให้อ่านแก้เซ้งครับ

 

ว่าแต่...exteen เปลี่ยนไปอ่ะ

ในทางที่ดีขึ้นนะ แต่ว่า โหลดรุปไม่เป็นอะงง

เคยใช้แต่แบบเดิมๆ

 

นี่ท่านทั้งหลาย ช่วยมาสอนหน่อยดิ 

นึกว่าทำบุญเหอะ...อิอิ

 

ปล1...ยัยฟา เรามาปรากฎตัวเพราะแกนะเนี่ย ไม่น่าเชื่อจะรู้จักแกมาเป็นปีๆแล้วเนี่ย ไม่รู้ว่า บุญหรือกรรม

ปล2...คุณแฟนคลับ ถ้ามาอ่านเจอ อย่ามาหึงนะ

 

 

ปล3...งงว่ะ ยังกะคนใช้บล็อกไม่เป็น

 

 

     

 

edit @ 5 Dec 2007 19:08:18 by kemkem